02Katalog wzorów
Cyfry, symbole, strefy treningowe, logotypy i gry dla dzieci - każdy wzór to zestaw gumowych płytek. Wybierz gotowy z katalogu albo prześlij nam własny projekt.
Skacz, wybierz numer męża albo żony, zadzwoń do znajomego, napisz SMS 🙂
Historia iPhone'a zaczęła się od wizji Steve'a Jobsa i była prawdziwą rewolucją w branży telekomunikacyjnej, a potem w branży aplikacji mobilnych i gier. Kształt i wygląd urządzenia przypisuje się głównemu projektantowi Apple, Jonathanowi Ive'owi.
9 stycznia 2007 roku Steve Jobs zaprezentował iPhone'a na konferencji Macworld, wzbudzając ogromne zainteresowanie mediów.
Oto co Andy Hertzfeld, członek pierwotnego zespołu Macintosha, opowiedział biografowi Steve'a Jobsa, Walterowi Isaacsonowi, o procesie projektowania: Chris Espinosa dzień po dniu poprawiał kalkulator w odpowiedzi na uwagi Jobsa, ale każda kolejna wersja przynosiła nową krytykę. Aż wreszcie pewnego popołudnia, gdy Jobs wpadł do biura, Espinosa pokazał swoje przewrotne rozwiązanie: „Zestaw do samodzielnego składania kalkulatora Steve'a Jobsa”. Pozwalał on użytkownikowi dowolnie zmieniać i personalizować wygląd kalkulatora…
Zamiast po prostu się roześmiać, Jobs zabrał się do pracy i zaczął dopasowywać wygląd do własnego gustu. Po około dziesięciu minutach miał go takim, jak chciał. Jego projekt, co nie dziwi, trafił do Maca i pozostał standardem przez piętnaście lat.
Alfabet Morse'a to sposób kodowania znaków używany w telekomunikacji, w którym litery i cyfry zapisuje się jako ustalone sekwencje dwóch sygnałów różnej długości - kropek i kresek. Nazwa pochodzi od Samuela F. B. Morse'a, wynalazcy telegrafu.
Każdy symbol alfabetu Morse'a składa się z sekwencji kropek i kresek. Długość kropki jest podstawową jednostką czasu w transmisji. Kreska trwa trzy razy dłużej niż kropka. Po każdej kropce lub kresce w obrębie znaku następuje przerwa równa długości kropki. Litery w wyrazie oddziela przerwa o długości trzech kropek, a wyrazy - przerwa o długości siedmiu kropek. Aby kodowanie było wydajniejsze, alfabet zaprojektowano tak, by długość symbolu była w przybliżeniu odwrotnie proporcjonalna do częstości występowania danej litery w tekstach angielskich. Dlatego najczęstsza litera angielska, „E”, ma najkrótszy kod: pojedynczą kropkę. Ponieważ elementy kodu określa się proporcjami, a nie konkretnym czasem trwania, zwykle nadaje się go z największą prędkością, jaką odbiorca jest w stanie odczytać. Prędkość transmisji podaje się w grupach na minutę, potocznie nazywanych słowami na minutę.
Alfabet Morse'a nadaje się zwykle przez włączanie i wyłączanie nośnika informacji - prądu elektrycznego, fal radiowych, światła widzialnego lub dźwięku. Sygnał jest obecny w czasie kropki lub kreski i nieobecny w przerwach między nimi.
Alfabet Morse'a można zapamiętać, a sygnały w formie odbieranej zmysłami, takie jak dźwięk czy światło, mogą być bezpośrednio odczytywane przez wyszkolone osoby.
